Türkiye, Doğudan kopan köklerini, bu ulu çınarın yetişmesine ve gürleşmesine engel olacak olan Batıya iliştirememiş ve tekrar bereketli Anadolu toprağına geri dönmüştür. Bu süreçte Türkiye, Batıcılık hevesi ile sahte makine medeniyetine ulaşmanın bedelini, ilim, sanat, ahlâk ve dil kaybı yahud erozyonu olarak ödemiştir. Şimdilerde, dallarında tek yaprak kalmamış, susuzluktan kurumaya yüz tutmuş, kökleri zayıflamış olan bu ulu çınarı tekrar bağrına basmıştır Anadolu. Ancak zaafiyete uğratılmış, tahrib edilmiş, ziyan edilmiş ve çürümeye yüz tutmuş bu ulu çınarı tekrar eski günlerine döndürerek İslâm’ın emir subaylığı davasını gütmesini sağlamak için, her planda verilecek ciddi bir mücadele bizleri beklemektedir. Anadolu’nun yeniden kucakladığı bu ulu çınarın doğum sancılarını, 1999’dan beri Anadolu ve dünya şiddetli sarsıntılarla müjdelemektedir. Şimdi de düştüğü yerden kalkmak ve adaletinin parıltısını yeryüzüne saçmak için Efendisini beklemektedir.

Bu vasiyet, çoluk-çocuğumun ve şahsi yakınlarımın dar ve hususi kadrosundan ziyade, onlarında içinde olduğu geniş ve umumî zümreyi muhatap tutuyor. Basta gerçek Türkün ruh köküne bağlı yeni gençlik, su kadar yıllık mücadele hayatımda beni okumuş veya dinlemiş her fert, kısaca Allah ve Rasûlüne perçinli herkes...

Ancak eğer ki kriz olmaz da, ekonomik refah, istikrar dönemi daha uzun sürer ve ne zaman 1 liranın karşılığı, devletler tarafından ödenemeyecek hale gelirse, o zaman kapitalist sistemin paslanmış karkaslarının gıcırtısıyla çöküşünü aydan bile duyabiliriz. Bu şartlar altında da kriz için değil, kriz olmaması için dua etmek mutlaka daha hayırlı olacaktır.