Türkiye, Doğudan kopan köklerini, bu ulu çınarın yetişmesine ve gürleşmesine engel olacak olan Batıya iliştirememiş ve tekrar bereketli Anadolu toprağına geri dönmüştür. Bu süreçte Türkiye, Batıcılık hevesi ile sahte makine medeniyetine ulaşmanın bedelini, ilim, sanat, ahlâk ve dil kaybı yahud erozyonu olarak ödemiştir. Şimdilerde, dallarında tek yaprak kalmamış, susuzluktan kurumaya yüz tutmuş, kökleri zayıflamış olan bu ulu çınarı tekrar bağrına basmıştır Anadolu. Ancak zaafiyete uğratılmış, tahrib edilmiş, ziyan edilmiş ve çürümeye yüz tutmuş bu ulu çınarı tekrar eski günlerine döndürerek İslâm’ın emir subaylığı davasını gütmesini sağlamak için, her planda verilecek ciddi bir mücadele bizleri beklemektedir. Anadolu’nun yeniden kucakladığı bu ulu çınarın doğum sancılarını, 1999’dan beri Anadolu ve dünya şiddetli sarsıntılarla müjdelemektedir. Şimdi de düştüğü yerden kalkmak ve adaletinin parıltısını yeryüzüne saçmak için Efendisini beklemektedir.